GLORIA (IN DEN HOGE) * TEKST, REGIE ARNE SIERENS * MUZIEK DAAN VANDEWALLE, FREDERIK HEUVINCK * SCENOGRAFIE GUIDO VROLIX * KOSTUUMS ILSE VANDENBUSSCHE * LICHT HARRY COLE * SPELERS LEEN ROELS, TOM VERMEIR, AURELIA BRAILOWSKY, YAHLI VERMEIRE / LIESL RENSHOFER * PRODUKTIELEIDING KOEN DEMEYERE * COMPAGNIE CECILIA * 8 MAART 2013 * NIEUWE VERSIE APRIL 2014 *


Personages * Gloria, Renato, Vero, Billie * 2 vrouwen, 1 man en 1 kind *

In een moeras - met op de achtergrond de geluiden van donder, vogels en schoten van jagers - staat een witte Amerikaanse auto. Op deze plek kruisen zich de levens van vier zoekende zielen. Gloria is twee jaar weggeweest en keert terug naar huis. Onderweg is ze de Mexicaanse acrobate Vero tegengekomen, die nu haar beste vriendin is. Renato is het afgetrapt op een trouwfeest en is door de maïsvelden tot hier gelopen. Het kleine meisje Billie past op de auto van haar buur Omer die in Thailand een vrouw is gaan zoeken. Met vier delen ze lief en leed en hebben het over de zin van weglopen en terugkeren. Is er wel plaats in deze wereld voor mensen die het niet zo goed weten?

Aanleiding voor Gloria (in den hoge) is een interview dat Arne Sierens tijdens één van zijn researchrondes afnam van een vrouw die als jong meisje met haar drugsdealende stiefvader verhuisde naar Spanje, daar een Spanjaard leerde kennen, twee kinderen van hem kreeg, dan scheidde en een paar jaar later een mystiek huwelijk sloot met een Nigeriaanse prins dat na een maand al afgelopen was...

Grote inspiratiebron voor de voorstelling waren de films 'La Ciénaga' en ' La niña santa' van de Argentijnse cineaste Lucrezia Martel.




VINTAGE SIERENS

"Met 'Gloria (in den hoge)' levert Arne Sierens opnieuw een hartverwarmende tranche de vie af. Vier acteurs en een auto spelen met innemende vanzelfsprekendheid een ontroering door het moeras.

Laten we beginnen met de auto. Een gigantisch witte oldtimer van Amerikaanse makelij neemt zowat de volledige scène in beslag. De auto is gedumpt in een moeras/natuurreservaat. Die natuur, de wind en de elementen zijn subtiel aanwezig op de klankband en boven de acteurs in een geslaagd suggestieve van kleur en vorm veranderende vegetatie.

Nog nooit eerder kon Arne Sierens een levenloos object zo tot leven brengen. Het lijkt wel alsof hij de auto ook regisseerde. De auto ademt en praat bijna. Hij is een fantasieplek waarrond alle personages tot rust komen en in die rust elkaar ontmoeten. De auto is, afhankelijk van het ogenblik een huis, een speeltuin, een salon, een altaar, een personage. Net als de andere personages biedt hij rust en troost door zijn immobilisme. Misschien is die auto, net als de andere, personages gevlucht uit een leven dat het niet echt wilde. Op de vlucht. En zo zijn ook alle andere personages op de vlucht. Renato bijvoorbeeld, een goed gedoseerde grappig-tragische Tom Vermeir, liep weg van een trouwfeest. Niet het zijne, wel eentje waar hij met zijn vrouw naartoe ging. Renato duwt af en toe op de pauzeknop en stapt nu en dan uit de ondraaglijke lichtheid van zijn burgerleven. Hij droomt zichzelf een artiestenbestaan, vrij van routine en sleur maar steeds terugkerend naar de vrouw en het kind waar hij van houdt.

Billie (afwisselend gespeeld door Liesl Renshofer en Yahli Vermeire), opgevoed door haar oma, vlucht weg naar het moeras en haar vriend de auto om te ontsnappen uit de voor een kind destructieve realiteit van een ontwricht gezin. Ik zag de voorstelling met Yahli Vermeire. Zij zet een ontroerend overtuigend personage neer. Een personage met een groot knuffelgehalte dat, getekend door de ervaring, soms te snel volwassen is geworden. Sierens is een acteursregisseur, die het beste haalt, ook uit mensen met weinig podiumervaring.

En dan is er Gloria, een stoer-breekbare Leen Roels. Opgevoed in een gezin waar haar niks ontbrak vluchtte ze weg voor een avontuurlijke tocht naar het zuiden van Europa. Ze keert terug met een Spaanse vriendin, Aurelia Brailowsky, en houdt onderweg naar huis halt in het moeras. Of ze ooit terugkeert naar haar ouders is nog maar de vraag. En dan gebeurt de magie: door een subtiel spel, een dans bijna, van aantrekken en afstoten komen de vijf personages (de auto blijft een personage voor mij) steeds dichter bij elkaar. Voor één tropische nacht vormen ze een perfect harmonieus nieuw samengesteld gezin. Het hoogtepunt van de harmonie is een pakkende evocatie van een Spaanse processie. De auto wordt een altaar, de personages vinden elkaar in een cerebraal religieuze troost.

Dwingende authenticiteit. Deze voorstelling heeft een dwingende authenticiteit, vintage Sierens. Ook alle herkenbare Sierens-elementen zijn aanwezig. Dit is fysiek-teksttheater. Ontroerende circusnummers passen wonderschoon in de totale enscenering. Sterke one-liners boetseren de personages. De evenwichtsoefening van Aurelia Bailowsky op de openstaande deur van de Amerikaanse auto is adembenemend.

Misschien was de iets te dwingende verwijzing naar de economische crisis en onze ontmenselijkte maatschappij in de monoloog van Gloria niet nodig. Deze voorstelling eindigt zoals ze begonnen is: in de kinderlijke eenzaamheid van het moeras. Zowel de makers als het publiek zijn allemaal identiek: We zijn voor elkaar onbekende individuen, die in de theatrale magie van anderhalf uur, warme troost vinden bij elkaar in een vlucht uit de confronterende werkelijkheid. "

( Roeland De Trazegnies - Cobra )


GLORIA GOOIT HOGE OGEN

De scène is leeg, op de maagdelijk witte Amerikaanse bolide van de affiche na. Een prachtexemplaar waar elke autofreak meteen een hoger toerental voor begint te draaien, maar dat heeft ook Omer geweten. Terwijl hij in Thailand een vrouw aan het zoeken is, beschermt de kleine Billie zijn slee. Onmiddellijk verschuift de aandacht van de auto naar het meisje dat van de auto haar eigen stek heeft gemaakt. Ze krijgt de zaal meteen muisstil.

Nostalgische herinneringen. Maar niet alleen het publiek valt voor haar in katzwijm, ook Gloria (Leen Roels) en haar Mexicaanse metgezel Veronica (Aurelia Brailowsky), twee doorgewinterde backpackers die toevallig passeren, worden door haar heerlijke eenvoud in vervoering gebracht. Het voelt als thuiskomen na jaren van omzwervingen, alleen weet Gloria niet meer zo goed hoe thuiskomen voelt. Ze is niet meer welkom bij haar ouders maar ze wordt hopeloos nostalgisch door de herinneringen aan de plek waar ze gestrand is.

Als later ook de so-called perfect stranger Renato (Tom Vermeir) in haar leven komt binnenge-lac-du-connemara-ad wordt ze helemaal overmand door twijfels. Renato, die dringend moest ontwennen na een overdosis huwelijksfeestflauwekul, bleek een ideaal luisterend oor voor alles waarmee ze worstelde. Een ingenieus spel van aantrekken en afstoten begint, de scène raakt steeds meer gevuld maar de rots in de branding blijft de witte Amerikaan, het enige huis dat de personages mogen delen. Een houvast waar ze op kunnen klimmen, maar waar ze zich ook achter kunnen verschuilen.

Madonna. El Destino bracht de vier verhaallijnen samen en Billie deed de rest. In haar onschuld zet ze de personages Gloria en Renato extra kracht bij en zorgt ze voor schwung in het stuk. Bovendien vertolkt ze de schoonste Maagd Maria die we al mochten aanschouwen. Maar naast die Madonna enkel mensen van vlees en bloed bij Arne Sierens, stuk voor stuk personages die uit de aarde zijn geboetseerd. De acteurs spelen met een als vanzelfsprekende naturel en leggen moeiteloos hun stem of lichaam in de plooi om hun emoties over te brengen.

Gloria (in den hoge) is een voorstelling voor mensen die niet echt hun draai vinden in een miezerig en burgerlijk leventje, zich vragen stellen over hun identiteit of gewoon van steengoed theater houden."

( Daan Borloo - CJP )


_________