MARTINO * TEKST, REGIE ARNE SIERENS * SCENOGRAFIE GUIDO VROLIX * KOSTUUMS LIEVE PYNOO * LICHT HARRY COLE * PRODUKTIELEIDING KOEN DEMEYERE, MARC BRIGOU * BEWEGINGSADVIES LISBETH GRUWEZ * ASSISTENTIE REGIE MIET MARTENS * SPELERS AN MILLER, DIMITRI LEUE, LUKAS SMOLDERS, INI MASSEZ, SAM BOGAERTS, MARC VAN EEGHEM * DASTHEATER, HETPALEIS * 2003 *


Personages * Patricia, Alex, Willy, Benito, Gaetan, Evelyne * 2 vrouwen en 4 mannen *


HEERLIJK EN SCHERP TEGELIJK

'Vijftig procent porno en vijftig procent geweld: de gouden formule voor elk scenario'. raast de vulkanische Alex ergens halverwege de voorstelling, 'oh ja, en wat beestjes voor de klein mannen natuurlijk'. De verhoudingen werden niet echt gerespecteerd (weinig beestjes, weinig porno en af en toe een kleine uitbarsting), maar toch biedt Martino twee uur spetterend entertainment voor het hele gezin.

In een hippe update van de legendarische Gentse sandwich bar vormen klanten en personeel één grote, lekker disfunctionele familie. Alex (Lukas Smolders) is een temperamentvolle knaap: één jaar clean, met een dochter die hij nauwelijks ziet en een al even afwezige, depressieve vader in Spanje. Patricia (An Miller), zus en halve moeder, staat achter de toonbank van de zaak. Ze heeft ooit iets gehad met Benito (Mark Van Eeghem), een goedlachse ex-bokser achter het fornuis, maar buiten de lakens konden ze naar hun gevoel weinig delen.

Denken ze, want een hopeloos verlangen naar hopen liefde is de motor van zowat elk figuur in dit stuk. Zo heeft Gaetan (Dimitri Leue), een privé-chauffeur die een minister voortdurend naar zijn minnares pendelt, een oogje op Evelyne (Ini Massez), dochter van een discotheekuitbater, verstrikt in een relatie met een Albanese portier. Benito verdrukt dan weer zijn gevoelens voor Patrica, die er op haar beurt alles aan doet om niet voor eeuwig als single door het leven te gaan. De enige die de liefdesdans ontspringt, is Willy (Sam Bogaerts), een gezapige taxichauffeur die als officieuze pater familias het geheel overziet en zich niet te beroerd voelt om soms bij te springen in de zaak. Familie moet elkaar nu eenmaal uit de nood helpen. En liefde? Ach, soms werkt het, soms niet.

Aangevuurd door zwierige cocktaildeuntjes, loeiharde beats en Nat King Cole, orakelen de personages dat het een lieve lust is. Kleurrijke gesprekken die cirkelen rond het banale, het flauwe, het schrijnende en het oprechte, wellicht net zoals in echte sandwichbars, laten de voorstelling ruim twee uur knetteren. Heerlijk en scherp tegelijk, net zoals de echte sandwich, smaakt Martino van Arne Sierens beslist naar meer."

( Wim Smets - Knack )


GREENLIGHT VERLEGT ZIJN GRENZEN MET MARTINO

Naar aanleiding van 'Martino version noire' in 2005 in Brussel:

Wie dacht dat Arne Sierens' stuk Martino naar een Gentse snackbar verwees, mag zijn illusies opbergen. De sandwichtent van papa Raymond ligt dezer dagen op de Arduinkaai in Brussel. Ze is er ingericht in een betonnen kot en opgevrolijkt met paarse neon en een hoop parasols. Het staat er in fleurige letters boven: 'Martino'. Zonder puntje op de 'i', op die plek prijkt een spiegelbol. Swingen doet het er des te meer. En zo ook de voorstelling die Greenlight, een groep kunstenaars van Afrikaanse komaf binnen de KVS, er samen met Raven Ruëll van gemaakt heeft.

Aan het stuk zelf is nochtans geen letter veranderd sinds Sierens het in 2003 zelf regisseerde in HetPaleis. Papa Raymond zit nog steeds in Spanje met een depressie en twee gebroken hielen. Het is zijn dochter Patricia (Yves Marina Gnahoua) die ondertussen de boel runt. Dat wil zeggen: haar broer Alex (Mwanza Goutier) helpen met afkicken, taxichauffeur Willy (Tshilombo Imhotep) zijn dagelijkse praatje geven en kok Benito (Younoussa Diallo) meenemen naar nachtelijke party's op zoek naar toffe venten. Het serveren van haar befaamde broodjes préparé moet er wat tussendoor. Tussen de ontluikende liefdes, de gebroken potten en de legendarische toogverhalen door.

Toch geeft Greenlights versie een totaal andere kijk op Sierens mozaïek. Dat toont zich nog het beste wanneer bijvoorbeeld Willy de snackbar binnenwandelt met de mededeling dat hij zijn taxi zo mooi gewassen heeft "dat hij blinkt als 't hol van ne neger". Het zet de zogenaamd Vlaamse volksaard van deze tekst in een ander licht, maar de gekleurde acteurs gaan daar met de glimlach overheen. Zulke clichés zijn voor hen geen zaak meer, integendeel. Zij bevorderen net de opgewekte ironie die over de hele voorstelling ligt. De vaste categorieën worden zo vanzelfsprekend op hun kop gezet dat ze helemaal vervagen.

De grootste verdienste van deze Martino is echter de spelgrage spontaniteit die ervan afstraalt. Veelal geoefend in het meer starre Franstalige teksttheater gaan de acteurs hier volkomen ongedwongen om met tekst, publiek en alle onverwachte gebeurtenissen op de scène. En met de sporen die je nog ziet van meer theatraal spel krijgen deze typische comédiens net de lachers op hun hand. Zo ligt de verleidingsdialoog over moto's tussen beide klanten Evelyne (Carole Karemera) en Gaetan (Afazali Dewaele) er zo dik op dat het naturalisme van Sierens plots gaat werken als de meest ontwapenende humor.

De keerzijde daarvan is dat plotse kantelingen naar zielige of woedende gekwetstheid er soms minder intensief uitkomen. Want het zijn niet enkel broodjes geluk in de Martino. Zo voelt Benito zich door Patricia misbruikt als gezelschapsheer en 'ontvoert' hij haar bontmantel. De ruzie waarop dat uitloopt, klettert maar half. Maar net zoals Benito zijn 'onmiddellijk ontslag' meteen weer met een maand uitstelt, herwint ook Greenlight snel zijn evenwicht. Je komt daarom erg opgewekt buiten uit deze zwarte Martino. En dat is een cliché, maar laten we het koesteren."

( Wouter Hillaert )

_________