MEISKES EN JONGENS * TEKST ARNE SIERENS * REGIE ALIZE ZANDWIJK, ARNE SIERENS * SCENOGRAFIE THOMAS RUPERT * KOSTUUMS LIEVE PYNOO * LICHT * MUZIEK WIM SELLES * SPELERS JACQUELINE BLOM, HERMAN GILLIS; KATELIJNE DAMEN? WIM WILLAERT, KOEN DE GRAEVE, GIJS NABER, ROGIER PHILIPOOM, ESTHER SCHELDWACHT, IRIS VAN CAUWENBERGH * ROTHEATER, KVS 2005 *

Personages * PHILIP DE CLERQ, vader, kousenfabrikant, eet elke dag hetzelfde ontbijt, TILLY VAN DE WEGHE, moeder, is heel veel alleen, DE KOLONEL, Lode van de loden kogels, ANTHONY DE CLERQ, zoon, favoriet, GREGORY DE CLERQ zoon, minder favoriet TANIA VAN SCHOONHOVEN, onverwacht bezoek, LIESKE, geblowd voor een heel kozakkenkoor? BERTRAND LIEVENS zoon van garage Lievens, ELENA, de griekse meid, whose brother is a famous footballplayer * 4 mannen en 4 vrouwen *

De vraag voor het stuk kwam Van Alize Zandwijk die iets wou doen met Love Labours Lost van Shakespeare. "Ik voelde me niet meteen geroepen om iets met dat stuk te doen," zegt Sierens, "maar het stramien van de tekst vond ik wel interessant.

Het gaat over de koning van Engeland die zich gedurende een jaar met zijn gevolg wil terugtrekken om te gaan studeren - ver weg van de vrouwen. Maar een prinses uit Frankrijk zorgt ervoor dat de mannen een voor een hun eed verbreken."

Lang geleden had Sierens al eens een kort stuk geschreven - Juffrouw Tania - dat ook gaat over een meisje dat binnenbreekt in een kasteel. Sierens en Zandwijk hebben die twee stukken in elkaar geschoven, maar zijn geheel volgens hun eigen traditie toch weer ongeveer van nul begonnen. "Schrijven is bij mij maar een klein onderdeel van het werkproces. Ik houd er nogal van dat de acteurs met hun autobiografie mee in het stuk stappen. We hebben samen een beknopt werkscript gemaakt waarin de verhaallijn vastligt, maar sommige scènes blijven helemaal open. Daarmee zijn we op de vloer beginnen improviseren."

Het grootste verschil met Shakespeare is dat in Meiskes en jongens het gezinsleven centraal staat. Het gaat over de vrouw en de twee zonen van een rijke industrieel waar we gerust de kleurrijke familie De Clerck van de West-Vlaamse tapijtengigant in mogen zien. 'Ik benoem ze niet zo, maar die familie met al hun affaires en ontvoeringen boeit mij mateloos. Mensen die net iets teveel geld hebben, maar er niet in slagen hun problemen af te kopen. En omdat ze in een kasteel wonen, had ik ook automatisch ook een beetje de koninklijke familie in ons hoofd. Albert, Paola en vooral hun twee zonen Filip en Laurent. Dat is ook het soort gezin dat het goed wil doen in de perceptie, maar eigenlijk vooral een enorme onmacht uitstraalt. Iedereen weet ondertussen van de buitenechtelijke relaties en het onechte kind, en je hebt het gevoel dat die zonen eigenlijk door hun vader en hun moeder gedumpt zijn om te worden opgevoed door mensen die daarvoor aangesteld werden. En toch loop je ook niet van elkaar weg. Die familiebanden blaas je niet zomaar op. Je zit erin gevangen." Het scènebeeld heeft dan ook iets van een reservaat. Er staat een zwembad op het podium dat je niet ziet, omdat het is weggestopt achter een haag. "Eigenlijk zie je alleen de achterkant. De plek waar de mensen naartoe vluchten om confidenties te doen, waar er sigaretjes worden gerookt, waar er gezoend wordt. Je kan dat reservaat van de rijken ook als een metafoor voor Fort Europa zien, of voor het rijke Vlaanderen, ook al gaan we dat niet zo letterlijk benoemen."

_________