SCHÖNE BLUMEN * TEKST, REGIE ARNE SIERENS * MUZIEK (LIVE) JEAN-YVES EVRARD * SCENOGRAFIE GUIDO VROLIX * KOSTUUMS LIEVE PYNOO * LICHT TIMME AFSCHRIFT * SPELERS ROBRECHT VANDEN THOREN, MIEKE DOBBELS, TITUS DE VOOGDT, GERT PORAEL/KARIN THANGHE, VALERIE SCHIEMSKY * ASSISTENTE JULIE DELRUE * PRODUKTIELEIDING KOEN DEMEYERE * COMPAGNIE CECILIA, HET PALEIS * 25 AUGUSTUS 2010 *


Personages * Kiki, Anthony, Malika, Josiane, Conny * 3 vrouwen en 2 mannen *

Arne Sierens en zijn spelers duiken onder in de donkere coulissen van een amusementsclub waar 'bloemenmeisjes' instaan voor bruisend en prikkelend vertier. Hier heersen, nog veel feller dan in de echte wereld, de ongenadige wetten van vraag en aanbod en onderlinge concurrentie. Wie niet meekan, ligt eruit; wie niet opbrengt ook; en wie te oud is zeker. Het wordt een bitterzoet schouwspel...

Achter de glimmende façade van het vertier schuilt een meedogenloze, weinig romantische wereld. De "Schöne Blumen" uit de titel zijn de barmeisjes, veelal vrijgezel en hopeloos op zoek naar vluchtroutes om boven het dagelijkse leven uit te stijgen. Zonder geld en beroofd van alle illusies over het leven, zijn ze zich maar al te bewust van de vergankelijkheid van hun schoonheid. Toch blijven ze vechten, al was het maar om te blijven dromen. Mannen zwermen rond hen heen als motten rond een lamp, uiteraard om hun lusten te kunnen botvieren, maar bovenal op zoek naar een verloren paradijs.

Sierens inspireerde zich voor Schöne Blumen op de Chinese roman Flowers of Shangaï van han Zi-yun, Japanse films over de Tokyose uitgaangswijk Ghinza zoals Street of Shame van Kenji Mizoguchi en When a woman escends the stairs van Mikio Naruse, en alle Lola-films (Van Sternberg, Demy, Fassbinder).



INTERVIEW

V: Schöne Blumen speelt zich af in het milieu van uitzuipkroegen met gewillige barmeisjes, hun bazen en hun klandizie. Meestal doe je persoonlijk research voor een productie, dit keer ook?
AS: Lang geleden heb ik dat wel gedaan. (lacht) Toen ik zeventien, achttien was ging ik vaak naar café De schaapstal zo'n soort bar in prachtige jaren vijftig-stijl aan de Watersport-baan in Gent. Daar kwamen toen veel entreteneuzen chillen en van hen kwam ik heel veel te weten. Zulke hostessen zijn geen prostituees. De essentie is dat ze hun charmes in de strijd gooien om de klanten zoveel mogelijk te doen bestellen. Zakenmannen kwamen er champagne drinken en coke snuiven. En entreteneuses, zoals wij dat noemden, gooiden hun charmes in de strijd om de klanten zoveel mogelijk te doen bestellen...

V: Er mag weleens iets aangeraakt worden, maar het moet binnen de grenzen blijven.
AS: Eigenlijk wou ik een voorstelling maken over het kapitalisme. Gruwelijk hoe het tegenwoordig alleen nog maar gaat over wat iets kost en opbrengt, nu de beurzen in mekaar storten omdat een paar mensen frauduleus met geld bezig zijn. In de wereld van deze bars komen liefde en geld samen. Da's interessant. Maar uiteindelijk gaat Schöne Blumen toch vooral over het machtsspel tussen mannen en vrouwen. Goed voor tragische verhalen allerhande. Hoe kan het ook anders. (lacht)

V: Jij kijkt alvast met veel vertrouwen de première tegemoet, zag ik je zeggen op een youtube filmpje op jullie site.
AS: Ik heb dat filmpje voor de zomer gemaakt, en daarna heb ik het hele stuk in de vuilbak gekieperd. (lacht) In de kern werkte het heel goed, maar we waren in een vorm terechtgekomen die niet goed zat. Ik heb ook één actrice moeten vervangen. Als iemand niet gelukkig is, heeft het geen zin om samen door te gaan. Dus heb ik alles van tafel geveegd, en we zijn opnieuw begonnen. Dat doet zeer, maar het kan zinvol zijn om met bestaande stukken een andere puzzel te maken. Heel prettig ook om te merken dat je in zo'n geval ontzettend snel gaat en dan twee, drie lager dieper geraakt. De voorstelling is spannender, interessanter en contemplatiever geworden. Nu zijn we aan het try-outen en het evolueert nog elke dag. De spelers nemen meer en meer risico's, en dat vind ik fantastisch. Maar ik kan pas volgende maand, met wat meer afstand, een echt oordeel vellen. We zijn nu nog aan het bevallen, het is te vroeg om te weten of het een schoon kind is.

V: Je jeugd is ongelooflijk bepalend geweest voor je artistieke verhaal. Wat nog?
AS: Mijn jeugd is de kern, datgene wat mijn rasters heeft bepaald. En daarna ben ik al makend de wereld en het leven tegengekomen. Elk project vertrekt vanuit een ik-verhaal, iets dat ik moet verwerken, vormgeven, lozen, op een piëdestal zetten, of: met iets anders verbinden om dat later uit mekaar te trekken of opnieuw samen te plakken. Maar natuurlijk probeer ik dat individuele ook te overstijgen. In theater gaat dat door onze methode om via improvizaties te werken, bijna vanzelf, want je werkt met een ploeg mensen, en samen ga je op zoek naar wat je bindt. En dan lezen we ook nog boeken en bekijken we films, en daar proberen we ons tegenover te verhouden. En dat leidt tot nieuwe vragen, en zo komen we almaar dichter bij de essentie. Dat is het parcours.

V: Je stukken zitten vol gehavende mensen. Geblutst en gebuild blijven ze toch maar doorgaan. Zie je jezelf ook zo?
AS: Ik zie om mij heen heel veel kapotte mensen. Ik ben dat ook, in de zin dat ik littekens en kwetsuren heb opgelopen die ik een plaats probeer te geven. Maar ik vind mezelf geen slachtoffer. Ik leef graag, in al zijn volheid. En soms val je in een put, en dan jank je een beetje. Maar you pick up the pieces and move on. Elke keer opnieuw. Nu ben ik bijvoor-beeld heel depressief. Maar ik weet hoe dat komt: pure vermoeidheid. Ik heb de voorbije weken belachelijk hard moeten werken. Die depressie zal nu nog twee of drie maanden aanslepen, en dan ben ik er weer bovenop. Net zo als een marathonloper een periode rust moet nemen. Da's oké. Eigenlijk put ik uit zulke periodes ook enige bevrediging.

V: Wat is de magische sleutel om daar zo vrolijk tegenaan te kunnen kijken?
AS: Ik heb dat moeten leren. Jaren geleden ben ik een tijdje in therapie geweest. Mijn moeder was net gestorven. Zij was ziek in haar hoofd, dus wij hadden een zwaar getroebleerde relatie. Dat vreet je fundamenten aan, daar kom je gehavend uit. Na haar dood kwamen er een hoop onverwerkte gevoelens naar boven, en daarom heb ik hulp gezocht. Dat heeft me goed gedaan. Ik heb allerlei dingen kunnen deblokkeren en beseft hoe ik met periodes van donkerte moet omgaan. En verder ben en blijf ik natuurlijk een woeste gast. Ik kies er ook voor om ver te gaan, risico's te nemen. In het leven én in het werk. Ik ben almaar minder bang om op mijn gezicht te gaan. Ik sleur minder balast met me mee. Vroeger had ik behoefte aan kaders, was ik bang van bepaalde gevoelens en daar cirkelde ik dan op theater in bochten omheen. Nu durf ik mezelf veel naakter te tonen. Elk creatieproces is op de één of andere manier een gevecht.

V: Wat blijft je aantrekken in theater maken?
AS: Waarom maken mensen kinders? Om het boeleke dat er uiteindelijk ligt. Om het plezier van de zwangerschap en om het kind te zien opgroeien en het te helpen om een richting te kiezen. Er is ook veel genot gemoeid met theater maken. Ik vind het heel prettig om met mensen te werken: samen in de stront geraken en er weer uit kruipen, mekaar vinden, zoeken naar het vertrouwen dat nodig is om samen iets te kunnen creëren... Ik ben verslaafd aan die chemie."

( Griet op de Beeck - De morgen )


_________