TROUWFEESTEN EN PROCESSEN, VUILE HOEREN, BEDRIEGERS, SLECHTE OUDERS, DOMME KINDERS, TOT HET EINDE DER TIJDEN * TEKST, REGIE ARNE SIERENS * SCENOGRAFIE GUIDO VROLIX * KOSTUUMS LIEVE PYNOO * LICHT TIMME AFSCHRIFT * PRODUKTIELEIDING KOEN DEMEYERE * SPELERS JOHAN HELDENBERGH, TITUS DE VOOGDT, MIEKE DOBBELS, MARIJKE PINOY, THOMAS DHANENS, CESAR DESUTTER/ TTUS DESUTTER * COMPAGNIE CECILIA, HETPALEIS * JUNI 2006 *

Personages * Yolande, Estelle, Didier, Winnetoe, Max, Sacha * 2 vrouwen, 3 mannen en een kind *

Yolande is een hoer op retour en denkt aan stoppen. Ze wil met haar tienjarig zoontje Thierry aan zee gaan wonen en een nieuw en proper leven beginnen. Maar banden doorsnijden is niet gemakkelijk. Er is de zwerfkat Winnetoe, een jongen die Yolande in huis heeft genomen en voor wiens verleden ze een toekomst zoekt. Voor haar goede vriend Max, dokter op leeftijd, nachtraaf en ex-verslaafde, regelt ze een ontmoeting met zijn verloren dochter Estelle die hij al vijftien jaar niet meer gezien heeft. Estelle is ondertussen kunstenares. Het is een pijnlijk en schrijnend weerzien. Vooral omdat de dokter ondertussen vernomen heeft dat hij nog maar tussen de twee maand en twee jaar te leven heeft. En er is ook nog Sacha, de geschopte hond. Driftig en impulsief en bij voorbaat schuldig. Yolande roept iedereen samen in feestzaal Rialto, een plek met verleden. Een plek waar menig strafblad werd geschreven, waar werd gedanst, gezongen, gevochten en vreemdgegaan.

Yolande heeft groot nieuws!
SCHILDPADJES DIE BLOOT GAAN

Ligt het aan mij of aan de maatschappij? De zes schuinsmarcheerders in Arne Sierens' Trouwfeesten en processen wijzen de rest met de vinger, maar blijken vooral hun eigen beklaagden.

Zo onverbloemd de voorstelling is, zo onverwacht besluit ze met een sprookje. De rijpe hoer Yolande (Marijke Pinoy) vertelt het aan haar zoontje Thierry (Titus De Sutter). Blootpadje is het enige beest in het bos dat uit schaamte niet buitenkomt, tot de koning hem een schild bakt en hij Schildpadje wordt. Het is een mooie dubbelmetafoor voor de figuren op de scène, ook al evolueren zij net andersom. Ze verschansen zich lang achter hun alibi's en hun façade van geluk, maar winnen meer en meer aan kwetsbaarheid. Zo komt het allemaal boven. Doodziek feestbeest Max (Johan Heldenbergh) openbaart in tranen zijn vaderlijke nood aan zijn ontkende dochter Estelle (Mieke Dobbels). Zijzelf smijt zich vol liefdesbehoefte voor de voeten van de pasgetrouwde vechtersbaas Sasha (Titus De Voogdt). Die raakt in het reine met zijn strafblad, maar pikt dan toch weer een Mariabeeld. Hoe deze lieden ook strijden tegen zichzelf, ze blijven rondjes draaien. De circusring waar het publiek rond zit, is daarvoor precies het juiste biotoop. Het dwingtt de spelers tot kwetsbaarheid. Ouwe rotten Pinoy en Heldenbergh weten dat wel beter te verzoenen met hun grove typetjes dan hun jongere collega's, maar zij krijgen die verdieping dan in een beeld. Zo zegt de strakke taekwondotraining van nieuweling Thomas Dhanens meteen alles over de ontvoogdingsdrang van zijn rol Winnetoe, en over het kleine ondernemerschap van alle zes de personages. Hun zaak is het bestaan zelf.

We noemen het volkstheater, maar eigenlijk steekt onder Trouwfeesten en processen veeleer het naturalisme van Ibsen. Via een klassieke structuur van expositie-breuk-afwikkeling-verzoening breekt het gedetermineerde verleden stap voor stap open in vandaag, om de toekomst mogelijk te maken. Dat is wat dit debuut van Cie Cecilia zo goed maakt tegenover veel andere kunst: het toont zich genereus én constructief. Eindelijk weer eens een Sierens waar niets op af te dingen valt."

( Wouter Hillaert - De Morgen )

EEN BLIK REVUETHEATER

Volkstoneel is geen toneel van het volk. Het volk maakt geen toneel. Dat laat het over aan mensen als Arne Sierens, Titus De Voogdt, Thomas Dhanens, Mieke Dobbels, Johan Heldenbergh, Marijke Pinoy en Cesar en Titus De Sutter. Ze plunderen hun geheugen om een voorstelling te stofferen. Zoals voor Trouwfeesten en processen vuile hoeren bedriegers slechte ouders domme kinders enzovoorts tot het einde der tijden, zoals de volledige titel luidt. Leider Arne Sierens (1959) pakt binnen wat de andere aan grof huisvuil buitenzet en kalfatert het op. Dat leidt tot een nieuw gebruiksvoorwerp met een lange houdbaarheidsdatum. Want dat Trouwfeesten en processen, ? goed is voor een paar jaar rondtoeren en het buitenland zal halen, daar wil ik beide handen voor in het vuur steken. Het spelplezier en het opentrekken van een blik revuetheater staan daar, naast een ijzersterk basisverhaal, garant voor.

Yolande (Marijke Pinoy), een hoer op haar retour, besluit te trouwen. Over acht dagen wordt haar vriend vrijgelaten. Hij is een Congolees sans papiers. Haar vrienden staan versteld maar leggen zich bij de feiten neer. Iedereen heeft zijn moment van setteling. De ene na het behalen van zijn diploma, de andere na 12 stielen en 13 ongelukken. Wat volgt zijn de belevenissen van de vriendenkring in de laatste 'vrije' week van hun femme d'orchestre. Het ene moment komt Onslow (Keeping up appearances) om de hoek loeren, het andere Buster Keaton, vervolgens schieten de geesten van Tati, Chaplin, Guilletta Masina, Joseph Grimaldi, de gebroeders Fratellini, Grock en Basil Falwty voorbij. En dat alles in een piste, en terecht, want is het leven geen circus? Het hoogtepunt wordt bereikt wanneer Yolande in trouwgewaad verschijnt, voorafgegaan door een koppel geraamten, gevormd door lichtslangen van de kersttijd. De verwijzing naar de climax van de modeshow uit de film Fellini's Roma (1972) kan niet treffender. Die vangt aan met de parade van nonnen en pastoors in zwarte kledij, passeert het groen van de advent, het paars van de vasten, het purper van de kardinalen en eindigt met de passage van een seniele sukkel in een draagstoel, getooid in een smetteloos wit kleed en behangen met twinkelende lichtjes.

Eén minpunt. Het ophalen van anekdotes uit het verleden. Ze remmen de vaart en verminken het concept, het serveren van een goulash van komische cosmetiek.

Dit soort toneel is en blijft noodzakelijk. Niet als volksverheffing, maar om de burgerij te wijzen op het feit dat het leven in de volksbuurten in wezen gelijk is aan dat van hun miljoenenkwartieren. Een versimpeling van de logica is het enige verschil. Het zorgt voor tragische drama's waarmee kranten als Het Laatste Nieuws en het journaal van VTM garen spint.

( Guido Lauwaert - Knack )

EEN BOKSER ZONDER DEKKING KRIJGT KLAPPEN

In dit stuk loopt het komische arm in arm met het tragische kleurrijke kameraadschap in de piste. In zijn nieuwe stuk schrijft Arne Sierens zijn acteurs een kleurrijke milieuschets op het lijf.

"Mammezelken , ken ik u ergens van?" vraagt Max. Het blijkt zijn dochter te zijn, die hij ergens onderweg in zijn leven kwijtgeraakt is. De prostituee Yolande wacht in haar bruidskleed op haar aanstaande, maar als die uitgeprocedeerd op het vliegtuig naar Afrika zit, vraagt ze zo een ander ten huwelijk.

Cie Cecilia, de nieuwe groep rond Arne Sierens, walst er zo driest overheen dat het bijna moppen lijken. In hun Trouwfeesten en processen loopt het komische arm in arm met het tragische. Die twee kennen elkaar vrij goed. De personages weten dat. Ze hebben het al vaak genoeg ervaren. De humor die eruit voorkomt, heeft lichtheid in de lach en zwaarte in de nadronk.

Dit vijftal kent geen grenzen. De kleinste wil veel groter zijn, dijn lijkt op mijn, een zoon kan een partner zijn en de dag is zo goed als de nacht.
Leven is nu, zonder veel plan of richting. Rücksichtslos geven ze zich bloot.
Een bokser die zijn dekking laat vallen, krijgt klappen.
"Gij manneke zonder verleden of toekomst", roepen ze elkaar toe. Toch laven ze zich aan het verleden. Voor de gelegenheid komen ze samen in zaal Rialto, een ronde circuspiste met blauwe plankenvloer. Vanuit een tunnel met een gordijn van namaakkralen komen de acteurs op. In hun helle groteske outfit staan ze al wat te kijk en dat wordt er in een circusopstelling niet minder op. Yolande wordt als een diva in een vorkheftruck rondgereden en een kitscherige lichtsculptuur wordt aangebracht. Bij momenten dreigen de makers te koketteren met hun stof.

Dat belet niet dat hier een kleurrijke camaraderie in de piste staat.
Marijke Pinoy speelt Yolande, als een almoeder die haar liefde verkoopt en er ook een onhandige vorm van moederliefde op nahoudt. Ze brengt haar zoontje mee op toneel, in de rol van klein Thierrieke, een joch op punkboots dat "Perfect day" speelt op zijn gitaar. Titus De Voogdt (Sacha) en Johan Heldenbergh (Max) brengen hun rol met veel aplomb. Tegen hen is het voor Estelle en Winnetoe stevig opboksen. Mieke Dobbels plaatst er serviele klaaglijkheid tegenover en Thomas Dhanens kan wat power gebruiken.

De stukken van Sierens blinken uit door hun portrettering en sappige formulering (nu heel erg regionaal ingekleurd als West-Vlaams), maar daardoor missen ze stuwing. Dat leidt halverwege tot een dood punt waar het even zoeken is hoe het verder moet. Muziek kan het niet helemaal opkrikken, een golvende curve van emoties gelukkig wel. Trouwfeesten en processen is de ene keer luidruchtig bezopen en dan weer aangrijpend stil. Onder de emotionele onbeholpenheid van hun personages laten de acteurs een zweem van verlangen en affectie zien. Het zou een heel vet soort Tsjechov kunnen zijn.

De titel van het stuk komt er niet helemaal uit, maar daar staat een kleurrijk portret van schoonmenselijke figuren tegenover. "Ik wou in grote schoonheid eindigen," zegt Yolande, "maar het zal gewone schoonheid zijn." Zo'n aanvaarding, dat kan alleen met een cordon solidaire om je heen. Raak theater van de onderbuik.

( Geert Sels - De Standaard )

INTERVIEW OP RADIO 1

"Companie Cecilia, zo heet het nieuwe gezelschap van Johan Heldenbergh, Marijke Pinoy en Arne Sierens. Hun eerste productie staat er met hulp van HETPALEIS in Antwerpen. En hoe kan het anders, de tekst is van Arne Sierens. Titel ervan is "Trouwfeesten en Processen". Maar dat is eigenlijk een verkorte titel he Pol Arias?"

"Ja 'voor éénieders gemak' zo verwoordt Arne Sierens dat zelf, want de volledige titel klinkt inderdaad een heel stuk langer: Trouwfeesten en Processen Vuile Hoeren en Bedriegers Slechte Ouders Domme Kinders Enzovoorts tot het Einde der Tijden."

"Typisch Arne Sierens..."

"Dat is een heel pak samen als je het mij vraagt. Materiaal genoeg voor uren, laat staan dagen theater, maar Sierens weet dat allemaal te verpakken in een kleine twee uur puur volkstheater met een lach en een traan." "En dat zijn we van hem gewoon."
"Ja, al jaren zijn we dat van hem gewoon. Al is de naam Sierens dan ook een merknaam geworden in het theater, toch worden zijn voorstellingen telkens anders ingepakt. Bij zijn vorige bijvoorbeeld waagden de acteurs zich nog op de gladde vloer van een ijspiste. Hier treden ze aan in een blauwe houten circuspiste, met ringrond toeschouwers. Geen detail kan verborgen blijven, de blikken komen van overal."

"Ja, in een soort circuspiste, maar het zijn wel geen clowns he?"

"Nee, alhoewel ze wel doen lachen. Veel. Heel veel zelfs. Ze amuseren ons, maar tegelijk zitten we ook een mening of zelfs een oordeel over hen te vellen, want zo braaf zijn ze allemaal niet. En zo heeft die piste ook iets van een tribunaal, en het duurt trouwens niet lang of we maken met iedereen kennis."

"Ja iedereen, en dat is denk ik veel volk als ik afga op de titel."

"Inderdaad. De eerste die we zien opkomen is Max. Johan Heldenbergh, onherkenbaar, met grijze snor en wat grijzend haar in een te sjieke en tegelijk bizarre jas, zelfs met mandoline in de hand, met een wat scheef lijf. Een geloyeerde dokter, die bij zijn uitstapjes telkens het schoothondje van zijn vrouw kwijtgeraakt. Titus De Voogdt, de tweede die opkomt is Sacha, een charmante foefelaar eerste klas. Hij heeft last van agressieve buien die iets veel, zoals hij zelf zegt, scheve neuzen weer rechtklopt, maar daardoor ook vaste klant is bij de rechtbank."

"Stoere jongen. En er is ook Marijke Pinoy, die sinds gisteren ook te zien is in een film. Een Vlaamse film, een bioscoopfilm, Vidange Perdue, samen met Nand Buyl, maar dus ook in het theater speelt ze nog."

"Wel hier is ze Yolande, 'la reine du Rialto', en ze is werkelijk de spilfiguur in het gebeuren. Brede smile, roodgestipte lippen, zwarte hoge hakken, voeten breed uit elkaar. Een hoer op retour, maar wel vergezeld van Thierrieke, haar schattig tienjarig zoontje met lange blonde haren. 'Prinsje' en 'beestje' noemt ze hem, of zelfs al eens 'Iggy Pop'. Ook haar buurmeisje is mee. Mieke Dobbels als jonge kunstenares. En die Yolande moet wel een groot hart hebben, want in haar zog verschijnt ook Thomas Dhanens, een jonge kerel die ze bij haar thuis heeft opgenomen. Niemand weet waar hij vandaan komt. Zeeman zonder schip noemt ze hem, of gewoonweg Winnetoe."

"En van waar kennen zij elkaar dan?"

"Wel dat heeft allemaal met die zogezegde rialto te maken. Is dat nu een wijk, café of is dat een feestzaal, ik weet het nog altijd niet. Maar daar, in ieder geval treffen ze elkaar telkens, gespreid over acht episodes. Misschien zijn het ook acht dagen, want er zit wel wat verloop tussen dat eerste treffen waarin Yolande, la reine du realto, haar huwelijk aankondigt met haar zwarte nieuwe vriend. Hij zit dan wel in de gevangenis. 'Onschuldig natuurlijk' voegt ze daar in één ademstoot aan toe. Episodes later zien we haar in een prachtige witte bruidsjurk. Ze is klaar voor het trouwfeest, maar natuurlijk komt er van trouwen niets in huis."

"En dan is ze heel ongelukkig?"

"Hoop doet leven, dat is hier overduidelijk. Weer is het Sierens. Mensen op het toneel die meer scheve dan rechte schaatsen rijden, die liegen wanneer het kan en toch elkaar helpen wanneer het moet. Een paar keer sta je versteld van hun lef en sluw venijn. Dan weer ben je vertederd door hun naïviteit en oprechte bezorgdheid."

"Het zijn dus eigenlijk heel herkenbare personages."

" Ze zijn heel authentiek, honderd procent herkenbaar. Dat komt ook door de manier van werken van Sierens, die heel veel van de acteurs zelf laat komen. Gelukkig voor hen zijn ze bijzonder geïnspireerd geweest en ook heel gul met vondsten. Misschien hadden ze wat mogen inkorten, in hun verhaal over het verleden van hun personage, want dan zakt de spanning wat. Maar het goed uitleggen dat kunnen ze toch wel allemaal. Rad van tong."

"In het Gents waarschijnlijk?"

"In het dialect. Vooral het Gents dialect, sappig en gekruid, spits en vinnig. Maar ze kunnen ook dansen, zelfs tapdansen, muziek spelen, zingen of gewoonweg glijdend bewegen en zo dan momenten van pure poëzie creëren. In die circuspiste brengen die zes acteurs een hele reeks nummers vol afwisseling en sfeer, met evenveel verhaal als er daar mensen, personages staan. Het is een voorstelling die barst van de generositeit."

DE BOKSRING

"Trouwfeesten en processen vuile hoeren bedriegers slechte ouders domme kinders enzovoorts tot het einde der tijden" Zo luidt eigenlijk de officiële titel van het stuk dat de nieuwe compagnie Cecilia opvoert. Een typisch Arne Sierens-stuk, en wat voor één! Het publiek zit op tribunes rond een circuspiste. Een voor een druppelen de personages uit de zelfkant van de maatschappij de arena in. Een mankende, niet fris ogende dokter zingt zijn lied, een jonge kerel in maatpak toont trots zijn trouwring. Er is de hoer die afscheid wil nemen van haar beroep, er is de jongeman die wanhopig een toekomst zoekt. Er is een jonge vrouw die kunstenares is en pas in de buurt is komen wonen. Er is het tienjarige zoontje van de hoer, klein en gehoorzaam maar ook opstandig. Ze vertellen hun verhalen, stukje per stukje vervolledigt zich de puzzel van hun verleden, hun zorgen, hun onderlinge banden. Hun processen zullen we te zien krijgen, maar zonder rechters, advocaten, aanklagers. Dat ze door de maatschappij aangeklaagd worden als een zootje niet aangepasten, is duidelijk. Ze zullen zichzelf verdedigen, en de rechters en jury, dat zijn wij, het publiek. Als rond een boksring volgen we hun overlevingsgevechten, hun strijd om vrijspraak, om respect. We zitten er heel dichtbij, bijna met onze neus er boven op. Stilletjes worden wij in de processen meegetrokken, meegezogen. Het mededogen wordt groter en groter. Mededogen met Yolande de hoer die wil stoppen met haar werk. Ze kondigt haar huwelijk met een zwarte aan. Ze wil naar Oostende verhuizen, tabula rasa maken en een nieuw leven beginnen. Mededogen met de dokter die zichzelf nog maar een kort bestaan geeft, een ex-verslaafde en trouwe klant van Yolande. Mededogen met het kind van de hoer dat zowel vertroeteld als verwaarloosd wordt. Mededogen met Sacha de sjacheraar, ededogen met Vincent de jongen die Yolande bij zich had genomen en die het liefst uit dit milieu zou raken. Mededogen met Esthelle, een kunstenares die de dochter blijkt te zijn van de dokter, een dochter die hij al vijftien jaar niet meer heeft gezien. Het is een groepje mensen bij elkaar, elk met hun eigen besognes, en allen proberen ze zich daaruit weg te komen. Door te praten, de anderen de schuld te geven, zichzelf eruit te praten, en daardoor weer erin. En als er geen woorden meer zijn, dan is er muziek, dan is er het tapdansen. (en dat levert pareltjes van beelden op!) Deze personages leven aan de rand van ons systeem. Het is natuurlijk puur toeval dat dit stuk begint te spelen in de week dat er in Luik twee kinderen verdwenen zijn, ook uit zo'n randfamilie, in zo'n randsituatie, bij zo'n randbuurtfeest. Bij het kijken van dit stuk speelt die Luikse situatie mee, en vergelijk je die realiteit met deze dramatische realiteit. Dat maakt het natuurlijk nog treffender en tevens schrijnender. Dat alles klinkt heel zwaar, maar door de rake humor krijgt Trouwfeesten en processen tegelijkertijd ook iets lichts. De personages relativeren zichzelf en elkaar, met scherpe en snijdende humor. Maar, en dat is zo mooi van Arne Sierens en zijn ploeg, er wordt niet gemoraliseerd. Er klinkt geen enkele veroordeling over de personages, niet in de tekst, niet in het spel. De personages dwingen – en zeker door de acteerprestaties – respect af. De productie kent geen moraal, de personages worden niet met een opgeheven vingertje nagewezen.

Marijke Pinoy, Johan Heldenbergh, Mieke Dobbels, Thomas Dhanens, Titus De Voogdt en de kleine Cesar of Titus De Sutter (alternerend) spelen grandioos. De typische Sierens-taal ligt perfect in hun mond, de personages vergroten tijdens de opvoering subtiel hun geloofwaardigheid. Dat alles hangt natuurlijk samen met het productieproces: samen met Arne Sierens hebben zij deze voorstelling gemaakt, samen zijn de personages gevormd, zijn de teksten tot stand gekomen, is de hele enscenering opgezet. Arne Sierens is weer helemaal terug, en deze ploeg mensen moét gewoon samengaan om dit schitterend theater te brengen.

( Tuur Devens - Theatermaggezien )

_________